The Age of Reason

ch001.xhtml Wiek rozumu Thomasa Paine'a . Spis treści Strona tytułowa Wprowadzenie redaktora Wiek rozumu Część I Wyznanie wiary autora II Misji i Objawień III Odnośnie charakteru Jezusa Chrystusa i jego historii IV z podstaw chrześcijaństwa” V Szczegółowa analiza poprzednich podstaw VI Prawdziwej Teologii VII Badanie Starego Testamentu VIII Nowego Testamentu IX Z czego składa się prawdziwe objawienie X O Bogu i światłach rzucanych na Jego istnienie i atrybuty przez Biblię XI Teologii Chrześcijan; i Prawdziwa Teologia XII Wpływ chrześcijaństwa na edukację; Proponowane reformy XIII Porównanie chrześcijaństwa z ideami religijnymi inspirowanymi naturą XIV System Wszechświata XV Zalety istnienia wielu światów w każdym Układzie Słonecznym XVI Zastosowanie poprzednika do systemu chrześcijan” XVII ze środków stosowanych we wszystkich czasach i prawie powszechnie w celu zwodzenia narodów” Podsumowanie część druga Przedmowa I Stary Testament II Nowy Testament III Wniosek Część III Do ministrów i

kaznodziejów wszystkich wyznań religijnych Esej o marzeniach Badanie fragmentów Nowego Testamentu Księga Marka Księga Łukasza Księga Jana Sprzeczne doktryny między Mateuszem a Markiem Prywatne myśli o przyszłym stanie Przypisy końcowe Wprowadzenie redaktora Z niektórymi wynikami ostatnich badań W roku otwarcia 1793, kiedy rewolucyjna Francja ścięła głowę swojemu królowi, gniew skierował się następnie na króla królów, z którego łaski każdy tyran twierdził, że panuje. Jednak ewentualność przyniosła im wielkie angielskie i amerykańskie serce — Thomas Paine. Błagał za Ludwika Kapetę: „Zabij króla, ale oszczędź człowieka”. Teraz błagał: „Nie wierzcie w Króla królów, ale nie mylcie z tym bożkiem, Ojcem ludzkości!” W przedmowie do drugiej części Wieku rozumu Paine opisuje siebie jako piszącego pierwszą część pod koniec 1793 roku. przyszedł około trzeciej nad ranem, z nakazem podpisanym przez dwie komisje bezpieczeństwa publicznego i generalnego poręczenia, za umieszczenie mnie w areszcie”. Stało się

to rankiem 28 grudnia. Trzeba jednak zważyć właśnie zacytowane słowa: „w takim stanie, w jakim się pojawiły”. Bo 5 sierpnia 1794 r. François Lanthenas w apelu o wyzwolenie Paine'a napisał: „Dostarczam Merlinowi de Thionville kopię ostatniego dzieła T. Payne'a [ Wiek rozsądku ], byłego naszego kolegi, i przebywa w areszcie od czasu dekretu wyłączającego cudzoziemców z reprezentacji narodowej. Ta książka została napisana przez autora na początku 1993 roku (w starym stylu). Przekładu tego podjąłem się przed rewolucją przeciwko księżom i mniej więcej w tym samym czasie ukazało się ono po francusku. Couthon, do którego go wysłałem, wydawał się obrażony na mnie za przetłumaczenie tego dzieła”. Pod zmarszczonym czołem Couthona, jednego z najokrutniejszych kolegów Robespierre'a, ta wczesna publikacja wydaje się być tak skutecznie zatajona, że nie można znaleźć żadnego egzemplarza noszącego tę datę, 1793, we Francji ani gdzie indziej. W liście

Paine'a do Samuela Adamsa, wydrukowanym w niniejszym tomie, mówi, że kazał to przetłumaczyć na francuski, aby powstrzymać postęp ateizmu i że narażał swoje życie „przeciwstawiając się ateizmowi”. Wydaje się, że czas wskazany przez Lanthenasa jako ten, w którym przekazał dzieło Couthonowi, przypada na drugą część marca 1793 r., kiedy wściekłość na kapłaństwo osiągnęła apogeum w dekretach przeciwko nim z 19 i 26 marca. Należy pamiętać o deformacji Couthon, nawet większej niż jego ciała, i gotowości, z jaką zadano śmierć dla najbardziej teoretycznych opinii, nie zatwierdzonych przez „Górę”, wydaje się prawdopodobne, że obraza postawiona Couthonowi w książce Paine'a wiązała się z niebezpieczeństwem do niego i jego tłumacza. 31 maja, kiedy oskarżono Girondins, uwzględniono nazwisko Lanthenas i ledwo uciekł; i tego samego dnia Danton przekonał Paine'a, aby nie pojawiał się na Konwencji, ponieważ jego życie może być w niebezpieczeństwie. Czy to z

powodu Wieku Rozumu , z jego rzuceniem się na „Boginię Naturę”, czy nie, wypowiedzi autora i tłumacza harmonizuje fakt, że Paine przygotował rękopis, ze znacznymi dodatkami i zmianami, do publikacji w języku angielskim, jak stwierdził we wstępie do części II. Porównanie wersji francuskiej i angielskiej, zdanie po zdaniu, dowiodło, że tłumaczenie wysłane przez Lanthenasa do Merlin de Thionville w 1794 roku jest takie samo, jak to, które wysłał do Couthon w 1793 roku. Odkrycie to pozwoliło na odzyskanie kilku interesujących zdań oryginalnej pracy. Podałem w przypisach tłumaczenia takich klauzul i fraz z francuskiego dzieła, które wydawały się ważne. Tym, którzy znają przekłady Lanthenasa, nie trzeba przypominać, że był zbyt wielkim dosłownym pisarzem, by odejść od rękopisu, który miał przed sobą, a nawet nie ośmielił się go zmienić w przypadku (obecnie rozważanym), gdy było to oczywiście potrzebne. Lanthenas nie pominąłby też

żadnego z brakujących akapitów w jego tłumaczeniu. Ta oryginalna praca została podzielona na siedemnaście rozdziałów, które przywróciłem, tłumacząc ich nagłówki na język angielski. W ten sposób Wiek Rozumu jest po raz pierwszy dany światu z prawie jego pierwotną kompletnością. Należy pamiętać, że Paine nie mógł przeczytać dowodu jego Wieku Rozumu (część I ), który przeszedł przez prasę, gdy był w więzieniu. Należy temu przypisać trwałość niektórych zdań, skróconych w opisanym przez niego pośpiechu. Godnym uwagi przykładem jest pominięcie w jego ocenie Jezusa słów wygłoszonych przez Lanthenasa „ trop peu imité, trop oublié, trop meconnu ”. Dodanie tych słów do hołdu Paine'a sprawia, że tym bardziej godne uwagi jest, że prawie jedyne uznanie ludzkiego charakteru i życia Jezusa przez jakiegokolwiek teologa z tego pokolenia pochodziło od kogoś, kto od dawna jest napiętnowany jako niewierny. Niemożności dokonania przez więźnia jakiejkolwiek rewizji w

swojej pracy należy przypisać zachowanie w niej szczególnego błędu, o którym już wspominano, a który Lanthenas poprawiłby, gdyby nie jego niezwykła wierność. To jest wielokrotna wzmianka Paine'a o sześciu planetach i ich wyliczeniu, dwanaście lat po odkryciu Urana. Paine był oddanym studentem astronomii i ani przez chwilę nie można przypuszczać, że nie uczestniczył w powszechnym przyjęciu odkrycia Herschela. Pominięcie jakiejkolwiek