Słuchać uważnie! słyszę włóczęgę tysięcy, I szum uzbrojonych ludzi; Lo! gospodarze narodu zgromadzili się Wokół szybkiego, niepokojącego bębna… Mówiąc: „Przyjdźcie, wolni ludzie , przyjdźcie! Nim twoje dziedzictwo zostanie zmarnowane — powiedział szybko alarmujący bęben. „Pozwól mi radować się z mego serca: wojna nie jest sumą życia; Kto zostanie i zbierze żniwo Kiedy nadejdą jesienne dni?” Ale bęben powtórzył: „Chodź! Śmierć zbierze dzielniejsze żniwo — powiedział uroczyście brzmiący bęben. „Ale kiedy wygrał nadchodzącą bitwę, cóż z tego płynie zysk? A co, jeśli podbój, zniewolenie, jeszcze większe nieszczęścia staną się? Ale bęben odpowiedział: „Chodź! Musisz zrobić sumę, aby to udowodnić — powiedział bębenek Jankesów. W roku poprzedzającym wybuch wojny hiszpańskiej byłem zastępcą sekretarza marynarki wojennej. Kiedy moja partia była w opozycji, głosiłem z całym zapałem i gorliwością, jakie posiadałem, o naszym obowiązku interwencji na Kubie i skorzystaniu z okazji, by wypędzić Hiszpana
ze świata zachodniego. Teraz, gdy moja partia doszła do władzy, czułem, że muszę słowem i czynem zrobić wszystko, co w mojej mocy, aby zapewnić realizację polityki, w którą tak gorąco wierzyłem; i od początku ustaliłem, że jeśli nadejdzie wojna, tak czy inaczej, pójdę na front. Naturalnie, gdy ktoś jest intensywnie zainteresowany pewną sprawą, ma tendencję do przebywania w towarzystwie szczególnie tych, którzy mają ten sam pogląd. Wielu moich przyjaciół czuło się zupełnie inaczej niż ja i patrzyło na możliwość wojny ze szczerym przerażeniem. Ale znalazłem wielu sympatyków, zwłaszcza w marynarce wojennej, wojsku i Senackiej Komisji Spraw Zagranicznych. Komandor Dewey, kapitan Evans, kapitan Brownson, kapitan Davis – z tymi i różnymi innymi oficerami marynarki wojennej pełniącymi służbę w Waszyngtonie prowadziłem długie konsultacje, podczas których omawialiśmy w kółko nie tylko wszystkie kwestie związane z administracją marynarki wszystko, co trzeba zrobić, aby marynarka
wojenna była gotowa do szybkiego i mocnego uderzenia, jeśli, jak sądziliśmy, że tak się stanie, pójdziemy na wojnę z Hiszpanią. Wysłanie dużej ilości amunicji do eskadry azjatyckiej i zaopatrzenie jej w węgiel; połączenie pancerników i krążowników pancernych na Atlantyku w jedną eskadrę, aby wspólnie wyszkolić je w manewrowaniu i przygotować do żeglugi przeciwko wybrzeżom kubańskim lub hiszpańskim; zebranie torpedowców we flotyllę do ćwiczeń; zapewnienie obfitych ćwiczeń strzeleckich, tak prowadzonych, aby podnieść poziom naszej celności; gromadzenie się na małych statkach z wód europejskich i południowoamerykańskich; ustalenie liczby i rodzaju jednostek potrzebnych jako krążowniki pomocnicze… — każdy z tych punktów był omamiany w rozmowach z oficerami obecnymi w Waszyngtonie lub w korespondencji z oficerami, którzy, jak kapitan Mahan, byli nieobecni. Co do senatorów, oczywiście Senator Lodge i ja czuliśmy się dokładnie podobni; albowiem walka w takiej sprawie iz takim wrogiem była jedynie
wypełnianiem doktryn, które oboje głosiliśmy przez wiele lat. Senator Davis, senator Proctor, senator Foraker, senator Chandler, senator Morgan, senator Frye i wielu innych również zajęło właściwe stanowisko; i widziałem wielu z nich, jak również wielu członków Izby, szczególnie tych z Zachodu, gdzie uczucie wojny było najsilniejsze. Oficerowie marynarki przychodzili i odchodzili, a senatorowie przebywali w mieście tylko podczas sesji Senatu; ale był jeden przyjaciel, który stale przebywał w Waszyngtonie. To był chirurg wojskowy, dr Leonard Wood. Spotkałem go dopiero po wstąpieniu do wydziału marynarki wojennej, ale wkrótce odkryliśmy, że mamy podobne gusta i podobne zasady. Służył w niewyobrażalnie nękających kampaniach generała Milesa przeciwko Apaczom, gdzie wykazał się taką odwagą, że zdobył to najbardziej pożądane wyróżnienie — Medal Honoru; tak niezwykłą siłę fizyczną i wytrzymałość, że stał się rozpoznawany jako jeden z dwóch lub trzech białych mężczyzn, którzy mogli znosić zmęczenie
i trudy tak samo jak Apacz; i taki osąd, że pod koniec kampanii otrzymał, choć był chirurgiem, faktyczne dowództwo więcej niż jednej wyprawy przeciwko bandom zbuntowanych Indian. Jak wielu dzielnych wojowników, z którymi później miałem szczęście służyć, łączył on w bardzo wysokim stopniu cechy całej męskości z całą prawością i czystością charakteru. Przyjemnie było obcować z człowiekiem o wzniosłych ideałach, który gardził wszystkim, co podłe i podłe, a także posiadał te silne i wytrzymałe cechy ciała i umysłu, za których brak nie może zadośćuczynić żadna zwykła negatywna cnota. Był z natury żołnierzem najwyższego typu i, jak większość naturalnych żołnierzy, urodził się oczywiście z wielką tęsknotą za przygodą; i chociaż był znakomitym lekarzem, to, czego naprawdę pragnął, to szansa poprowadzenia ludzi w jakieś niebezpieczeństwo. Na każdą możliwość takiej przygody szybko zwracał uwagę. Na przykład bardzo pragnął, abym pojechał z nim na
wyprawę do Klondike w środku zimy, w czasie, gdy sądzono, że trzeba tam wysłać pomoc humanitarną, aby pomóc głodującym górnikom. Latem chodziliśmy razem na długie spacery po pięknym, zniszczonym kraju otaczającym Waszyngton. Zimą czasami urozmaicaliśmy te spacery, kopiąc piłkę na pustej parceli lub, w rzadkich przypadkach, gdy było wystarczająco dużo śniegu, wypróbowując kilka kompletów nart lub łyżew, które przysłano mi z Kanady. Ale zawsze w drodze do i z powrotem z tych spacerów i sportu był jeden temat, do którego w naszych rozmowach wracaliśmy, a mianowicie możliwa wojna z Hiszpanią. Oboje czuliśmy bardzo mocno, że taka wojna byłaby tak słuszna, jak byłaby korzystna dla honoru i interesów narodu; a po wysadzeniu Maine czuliśmy, że jest to nieuniknione. Wtedy od razu zaczęliśmy dostrzegać, że mamy w tym swój udział. Prezydent i mój własny szef, sekretarz Long, stanowczo sprzeciwiali się mojemu wyjazdowi,
ale powiedzieli, że jeśli będę zdecydowany, pomogą mi. Wood był doradcą medycznym zarówno prezydenta, jak i sekretarza wojny i mógł liczyć na ich przyjaźń. Więc zaczęliśmy od szans na naszą korzyść. Na początku mieliśmy duże trudności z dokładnym ustaleniem, czego się starać. Mogliśmy iść do sztabu jednego z kilku generałów, ale zdecydowanie woleliśmy iść w kolejce. Wood miał nadzieję, że
