W naszej opowieści miasto nazywa się „Gopher Prairie, Minnesota”. Ale jego główna ulica jest wszędzie kontynuacją głównych ulic. Historia byłaby taka sama w Ohio czy Montanie, w Kansas, Kentucky czy Illinois, a niewiele inaczej byłaby opowiedziana w stanie York lub na wzgórzach Karoliny. Main Street to punkt kulminacyjny cywilizacji. Aby ten Ford mógł stanąć przed sklepem Bon Ton, Hannibal najechał Rzym, a Erasmus napisał w krużgankach Oxfordu. To, co sklep spożywczy Ole Jenson mówi bankierowi Ezrze Stowbody, jest nowym prawem dla Londynu, Pragi i nierentownych wysp morskich; wszystko, czego Ezra nie wie i nie sankcjonuje, jest herezją, bezwartościową i bezwartościową do rozważenia. Nasz dworzec to ostatnia aspiracja architektury. Roczny obrót sprzętem Sama Clarka jest przedmiotem zazdrości czterech hrabstw, które tworzą Kraj Boga. We wrażliwej sztuce Rosebud Movie Palace jest Przesłanie i humor stricte moralny. Taka jest nasza wygodna tradycja i
pewna wiara. Czy nie zdradziłby się z cynikiem z kosmosu, który inaczej przedstawiałby Main Street, albo niepokoiłby obywateli, spekulując, czy nie ma innych wyznań? Na wzgórzu nad Missisipi, gdzie Chippewas obozował dwa pokolenia temu, dziewczyna z ulgą stała na tle chabrowego błękitu północnego nieba. Nie widziała już Indian; widziała młyny i mrugające okna drapaczy chmur w Minneapolis i St. Paul. Nie myślała też o squawach i przenoszach ani o jankeskich handlarzach futrami, których cienie były wokół niej. Rozmyślała o krówce orzechowej, sztukach Brieux, powodach, dla których obcasy przejeżdżały io tym, że instruktorka chemii wpatrywała się w nową fryzurę, która zakrywała jej uszy. Bryza, która przecięła tysiąc mil pszenicznych pól, wydęła jej taftową spódnicę w linię tak pełną gracji, tak pełną ożywienia i wzruszającego piękna, że serce przypadkowej obserwatorki na niższej drodze ścisnęło się do tęsknoty za jej cechą zawieszonej wolności
. Uniosła ramiona, odchyliła się pod wiatr, jej spódnica była opuszczona i rozkloszowana, zamek rozwiał się dziko. Dziewczyna na szczycie wzgórza; łatwowierny, plastyczny, młody; pijąc powietrze, tak jak pragnęła pić życie. Wieczna, bolesna komedia wyczekującej młodości. Dni pionierów, dziewczyn w czepkach przeciwsłonecznych i niedźwiedzi zabitych siekierami na sosnowych polanach są teraz bardziej martwe niż Camelot; a zbuntowana dziewczyna jest duchem tego zdezorientowanego imperium zwanego amerykańskim Środkowym Zachodem. Blodgett College znajduje się na obrzeżach Minneapolis. Jest bastionem zdrowej religii. Wciąż zwalcza niedawne herezje Voltaire'a, Darwina i Roberta Ingersolla. Pobożne rodziny w Minnesocie, Iowa, Wisconsin, Dakotowie wysyłają tam swoje dzieci, a Blodgett chroni je przed niegodziwością uniwersytetów. Ale ukrywa przyjazne dziewczyny, młodych mężczyzn, którzy śpiewają, i jedną panią instruktorkę, która naprawdę lubi Miltona i Carlyle'a. Tak więc cztery lata, które Carol spędziła w Blodgett, nie zostały całkowicie zmarnowane. Mała szkoła, niewielka liczba
rywalek pozwoliła jej na eksperymentowanie z niebezpieczną wszechstronnością. Grała w tenisa, urządzała przyjęcia z przekąskami, brała udział w seminarium magisterskim z dramatu, chodziła na dwójkę i dołączyła do pół tuzina stowarzyszeń uprawiających sztukę lub napięte tropienie czegoś, co nazywa się kulturą ogólną. W jej klasie były dwie lub trzy ładniejsze dziewczyny, ale żadna nie była bardziej chętna. Była zauważalna równie dobrze w klasie, jak i na tańcach, chociaż spośród trzystu uczniów Blodgett wyniki recytowało dokładniej, a dziesiątki Bostonu sprawniej. Każda komórka jej ciała była żywa – cienkie nadgarstki, skóra z kwitnącej pigwy, oryginalne oczy, czarne włosy. Inne dziewczyny w jej dormitorium zdumiewały się delikatnością jej ciała, gdy widziały ją w czystym peniuaru lub wybiegającą mokrą spod prysznica. Wydawała się wtedy tylko w połowie tak duża, jak przypuszczali; delikatne dziecko, które musi być okryte wyrozumiałą dobrocią. „Psychiczne”, szepnęły dziewczyny, i „duchowe”.
Jednak tak radioaktywne były jej nerwy, tak żądne przygód, że ufała w dość niejasno pojmowaną słodycz i światło, że była bardziej energiczna niż jakakolwiek z przysadzistych młodych kobiet, które z łydkami wydętymi w grubych wełnianych pończochach pod ozdobnymi niebieskimi majtkami z serża, z łoskotem galopowały na podłodze sali gimnastycznej w praktyce dla damskiej drużyny koszykówki Blodgett. Nawet kiedy była zmęczona, jej ciemne oczy były uważne. Nie znała jeszcze ogromnej zdolności tego świata do bycia od niechcenia okrutnym i dumnie tępym, ale gdyby kiedykolwiek poznała te przerażające moce, jej oczy nigdy nie stałyby się ponure, ciężkie ani zakochane. Mimo wszystkich jej entuzjazmów, całej sympatii i „zakochanych”, które zainspirowała, znajomi Carol wstydzili się jej. Kiedy z zapałem śpiewała hymny lub planowała diabelstwo, wydawała się jednak delikatnie powściągliwa i krytyczna. Być może była łatwowierna; urodzony czciciel-bohater; a jednak kwestionowała i badała nieustannie. Kimkolwiek
by się stała, nigdy nie byłaby statyczna. Jej wszechstronność usidliła ją. Na zmianę miała nadzieję odkryć, że ma niezwykły głos, talent do gry na fortepianie, umiejętność działania, pisania, zarządzania organizacjami. Zawsze była zawiedziona, ale zawsze na nowo się rozpalała – nad Ochotnikami Studenckimi, którzy zamierzali zostać misjonarzami, nad malowaniem scenografii dla klubu dramatycznego, nad zabiegami o reklamy dla magazynu uniwersyteckiego. Była na szczycie tego niedzielnego popołudnia, kiedy bawiła się w kaplicy. O zmierzchu jej skrzypce podjęły temat organów, a blask świec odsłonił ją w prostej złotej sukience, z ramieniem wygiętym w łuk, z poważnymi ustami. Każdy człowiek zakochał się wtedy w religii i Carol. Przez cały ostatni rok z niepokojem łączyła wszystkie swoje eksperymenty i częściowe sukcesy z karierą. Codziennie na schodach biblioteki lub w holu Gmachu Głównego koleżanki mówiły: „Co zrobimy, kiedy skończymy studia?”. Nawet dziewczyny, które wiedziały, że
wyjdą za mąż, udawały, że rozważają ważne stanowiska biznesowe; nawet ci, którzy wiedzieli, że będą musieli pracować, wspominali o bajecznych zalotnikach. Carol była sierotą; jej jedyną bliską krewną była siostra o smaku wanilii, poślubiona optykowi z St. Paul. Wykorzystała większość pieniędzy z majątku ojca. Nie była zakochana – to znaczy nie często, ani nigdy długo. Zarobi na życie. Ale jak
