The Worst Journey in the World

Mamy nadzieję, że później opublikujemy dodatek z opisem dwóch podróży geologicznych i innymi informacjami dotyczącymi wyposażenia i wniosków wyciągniętych z tej Ekspedycji, które mogą być przydatne dla przyszłego odkrywcy. Ten powojenny biznes jest nieartystyczny, ponieważ rzadko kto robi coś dobrze, aby zrobić to dobrze; i nie po chrześcijańsku, jeśli cenisz chrześcijaństwo, bo ludzie chcą krzywdzić, a nie pomagać – czy możesz się zastanawiać, kiedy Dziesięć Przykazań zostało rzuconych prosto z ambony przez dobre witraże. To wszystko jest bardzo interesujące i niewygodne, i wielką ulgą było cofnięcie się myślami, korespondencją i osobistymi kontaktami do epoki geologicznej, tak wiele setek lat temu, kiedy byliśmy artystycznymi chrześcijanami, wykonując również swoją pracę. tak jak potrafiliśmy tylko dlatego, że chcieliśmy zrobić to dobrze, pomagając sobie nawzajem z całych sił i (mówię z osobistą pokorą) żyjąc życiem współpracy, w obliczu trudów i niebezpieczeństw, które rzadko były

przekraczane. Wzajemne pokonywanie trudności jest spoiwem przyjaźni, bo jest jedynym trwałym spoiwem małżeństwa. Mieliśmy mnóstwo trudności; czasami przegrywaliśmy, czasami wygrywaliśmy; zawsze stawialiśmy im czoła – musieliśmy. W rezultacie mamy kilka przyjaciół, którzy są lepsi od wszystkich żon w raju Mahometa, a kiedy poprosiłem o pomoc w napisaniu tej książki, nigdy nie prosiłem na próżno. Mówiąc o byłych żołnierzach: daj mi byłych antarktyków, niewzruszone i z nienaruszonymi ideałami: mogliby zmieść świat. Kłopot polega na tym, że w tej skomplikowanej atmosferze cywilizacji są skłonni zatracić swoje ideały. Pokonują się nawzajem jak dwójka i nadszedł już czas, aby się zatrzymać. Jaki jest pożytek z tego, że A ucieknie Scotta, ponieważ służył z Shackletonem, czy B idzie po Amundsena, ponieważ służył ze Scottem? Wszyscy wykonali dobrą pracę; w ich granicach najlepsza dotychczasowa praca. Są prace, do których, gdybym musiał je wykonywać, chciałbym służyć pod

rządami Scotta, Amundsena, Shackletona i Wilsona – każdy ze swojej strony. Dla wspólnego naukowego i geograficznego elementu organizacji, daj mi Scotta; na zimową podróż, Wilson; o doskok do bieguna i nic więcej, Amundsen: a jeśli jestem w diabła z dziury i chcę się z niej wydostać, daj mi za każdym razem Shackletona. Wszyscy oni przejdą do polarnej historii jako przywódcy, ci ludzie. Wierzę, że Bowers wyrobiłby sobie także wielkie nazwisko, gdyby żył, a niewiele statków polarnych było dowodzonych przez Pennella tak sprawnie jak Terra Nova . W pewnym sensie ta książka jest kontynuacją przyjaźni, jaka istniała między Wilsonem, Bowersem i mną, która, wytrzymawszy trud Zimowej Podróży, nigdy nie mogła zostać zerwana. Między nami troje mieliśmy udział we wszystkich wielkich podróżach i złych czasach, które przydarzyły się na głównym zwiadu Scotta, a co za tym idzie, w szczególności nasze niepublikowane pamiętniki,

listy i ilustracje. Próbowałem pokazać, jak dobra była cała ta sprawa – i jak zła. Miałem w tym bardziej wolną rękę niż wielu, ponieważ wiele z nudnych rutyn zostało już zarejestrowanych i można je znaleźć, jeśli tylko zechcemy; także dlatego, że nie będąc liderem ekspedycji, nie miałem obowiązku spełnienia w skatalogowaniu moich zwolenników. osiągnięcia. Ale zostało mi dużo pracy. To nie było zwykłe zebranie pola polarnego. Nie opowiedziano nawet połowy historii, ani nawet wszystkich najciekawszych dokumentów. Wśród nich miałem listy od pani Bowers do domu jej syna, a od Lashly jego pamiętnik z Ostatniego Powrotu w Podróży Polarnej. Pani Wilson podarowała jej pamiętnik z Podróży Polarnej męża: jest to szczególnie cenne, ponieważ jest to jedyna szczegółowa relacja istniejąca od 87° 2′ do Polaka i później, z wyjątkiem opublikowanego już Dziennika Scotta. Lady Scott dała obiema rękami wszelkie płyty, jakie chciałem

i mogłem znaleźć. Żaden z moich towarzyszy na południu nie omieszkał pomóc. Należą do nich Atkinson, Wright, Priestley, Simpson, Lillie i Debenham. Uznałem, że pierwszy obiekt ilustracji powinien być opisem tekstu: Wright i Debenham mają fotografie, sanki i inne, które robią to wspaniale. Pani Wilson pozwoliła mi zlecić reprodukcję dowolnych szkiców i rysunków jej męża, a jest ich wiele setek do wyboru. Oprócz sześciu akwarel, które wybrałem ze względu na ich piękno, wykonałem kilka szkiców, ponieważ ilustrują one typowe wydarzenia w naszym życiu. To tylko niedokończone szkice, nic więcej: i gdyby Bill żył, skończyłby je, zanim pozwoliłby na ich publikację. Następnie odtworzyłem prawie wszystkie szkice i panoramy narysowane przez niego podczas Podróży Polarnej i odnalazłem wraz z nim miejsce jego śmierci. Proces półtonów nie oddaje im sprawiedliwości: żałuję, że nie mogłem ich odtworzyć w fotograwiurze, ale koszt jest wygórowany. Jeśli

chodzi o produkcję, po wielu doświadczeniach byłem przekonany, że mogę zaufać firmie komercyjnej, że zrobi to, co najgorsze, z wyjątkiem sytuacji, gdy sprawi im mniej kłopotów, by zrobić to lepiej. Uznaję swój błąd. W gąszczu firm, w których nic nie było pierwszorzędne poza ich nazwami i cenami, miałem do czynienia z R. i R. Clarkami, którzy wydrukowali tę książkę, oraz Emerym Walkerem, który ją zilustrował. Fakt, że Emery Walker nie tylko żyje, ale jest pełen witalności, wskazuje, dlaczego większość innych firm to milionerzy. Kiedy pojechałem na południe, nigdy nie miałem zamiaru napisać książki: raczej gardziłem tymi, którzy to robili, jako gorszą marką od tych, którzy robili rzeczy i nic o nich nie mówili. Ale to, że nic nie mówią, jest zbyt często spowodowane faktem, że nie mają nic do powiedzenia, są zbyt leniwi lub zbyt zajęci, aby nauczyć się tego

mówić. Każdy, kto przeżył tak niezwykłe doświadczenie, ma wiele do powiedzenia i powinien to powiedzieć, jeśli ma jakąkolwiek zdolność w ten sposób. Po wydarzeniu pojawia się dużo krytyki, inwentaryzacji, sprawdzania zapasów i odległości itd., których tak naprawdę nie da się zrobić bez bezpośredniego doświadczenia. Tam zbyt dobrze wiedzieliśmy, co się z nami dzieje; ale nie zmierzyliśmy i nie mogliśmy zmierzyć