ch001.xhtml Poezja Wilfred Owen . Spis treści Strona tytułowa Wstęp Przedmowa Poezja Strażnik Szanse Hymn skazanej młodzieży Apologia Pro Poemate Meo Dziki z wszelkimi żalem Koniec Dulce Et Decorum Est Nieczułość I II III IV V VI Świadomy Dziwne spotkanie Dziwne spotkanie: inna wersja Ramiona i chłopiec Dead-Beat SIW Pokaz Daremność Wyłączone Większa miłość Terre Pożegnanie Przypadki psychiczne Przypowieść o starcach i młodych Narażenie I II Wiosenna ofensywa Uśmiech, uśmiech, uśmiech Przypisy końcowe Wstęp Pisząc takie wprowadzenie, dobrze jest być zwięzłym. Wiersze wydrukowane w tej książce nie wymagają wstępnych pochwał ode mnie czy kogokolwiek innego. Autor pozostawił nam swoją fragmentaryczną, ale imponującą przedmowę; to i jego wiersze mogą przemawiać w jego imieniu, poparte autorytetem jego doświadczenia jako żołnierza piechoty i wzmocnione szlachetnością i oryginalnością stylu. Wszystko, co było najsilniejsze w Wilfredzie Owenie, przetrwało w jego wierszach; wszelkie powierzchowne wrażenia dotyczące
jego osobowości, wszelkie zapisy jego rozmowy, zachowania lub wyglądu byłyby nieistotne i niestosowne. Ciekawość, która domaga się takich kąsków, nie byłaby w stanie docenić bogactwa jego pracy. Omówienie jego eksperymentów z asonansem i dysonansem (których najdoskonalszym przykładem jest Dziwne spotkanie ) można pozostawić profesjonalnym krytykom poezji, z których większość będzie bardziej zajęta takimi technicznymi szczegółami niż głębokim człowieczeństwem jaźni. objawienie objawione w tak wspaniałych wersach, jak te na końcu jego Apologia pro Poemate Meo iw tym innym wierszu, który nazwał Większą Miłością . O wadze jego wkładu w literaturę wojny nie mogą przesądzić ci, którzy, tak jak ja, zarówno podziwiali go jako poetę, jak i cenili jako przyjaciela. Jego wnioski na temat wojny są tak całkowicie zgodne z moimi, że nie mogę próbować oceniać jego pracy z krytycznym dystansem. Mogę tylko potwierdzić, że był człowiekiem o absolutnej integralności umysłu. Nigdy
nie pisał swoich wierszy (jak robiło wielu poetów wojennych), by wywołać efekt osobistego gestu. Współczuł innym; nie litował się nad sobą. W ostatnim roku życia osiągnął jasną wizję tego, co miał do powiedzenia, a te wiersze przetrwały go jako jego prawdziwy i wspaniały testament. Wilfred Owen urodził się w Oswestry 18 marca 1893 roku. Kształcił się w Birkenhead Institute, a maturę na Uniwersytecie Londyńskim w 1910 roku. W 1913 roku uzyskał prywatną naukę w pobliżu Bordeaux, gdzie przebywał do 1915 roku. W tym okresie poznał wybitny francuski poeta Laurent Tailhade, któremu pokazał swoje wczesne wiersze i od którego otrzymał znaczną zachętę. W 1915, pomimo delikatnego stanu zdrowia, wstąpił do OTC Strzelców Artystycznych, został wysłany do pułku manchesterskiego i służył w ich 2. batalionie we Francji od grudnia 1916 do czerwca 1917, kiedy został inwalidą w domu. Czternaście miesięcy później wrócił
na front zachodni i służył w tym samym batalionie, ostatecznie dowodząc kompanią. Został odznaczony Krzyżem Wojskowym za waleczność, biorąc udział w ciężkich walkach 1 października. Został zabity 4 listopada 1918 roku, gdy próbował przerzucić swoich ludzi przez Kanał Sambre. Na miesiąc przed śmiercią napisał do matki: „Nerwy mam w idealnym porządku. Wyszedłem ponownie, aby pomóc tym chłopcom; bezpośrednio, prowadząc ich tak dobrze, jak potrafi oficer; pośrednio, obserwując ich cierpienia, abym mógł o nich mówić tak dobrze, jak może to zrobić obrońca”. Niech jego epitafium będą jego własnymi słowami: „Odwaga była moja i miałem tajemnicę; Mądrość była moja, a ja posiadałem mistrzostwo”. Zygfryda Sassoona. Przedmowa 1 Ta książka nie dotyczy bohaterów. Poezja angielska nie nadaje się jeszcze do tego, by o nich mówić. Nie chodzi o uczynki lub ziemie, ani o chwałę, honor, panowanie lub władzę, z wyjątkiem wojny. Przede wszystkim
ta książka nie dotyczy poezji. Jej tematem jest Wojna i szkoda Wojny. Poezja jest w litości. Ale te elegie nie są dla tego pokolenia. To w żadnym sensie nie jest pocieszające. Mogą być do następnego. Wszystko, co poeta może dziś zrobić, to ostrzec. Dlatego prawdziwi poeci muszą być prawdomówni. Gdybym myślał, że litera tej książki przetrwa, może użyłbym imion własnych; ale jeśli duch jej przetrwa Prusy — moja ambicja i te imiona będą zadowolone; bo zdobyli sobie świeższe pola niż Flandria. Poezja Strażnik Znaleźliśmy starą wykopalisko Boche'ów, a on wiedział: I dał nam piekło, bo skorupa na szalonej skorupie Ubita na wierzchu, ale nigdy nie przebiła się. Deszcz, ściekający w wodospadach szlamu Utrzymywany w błocie po pas do pasa, który wstawał z godziny na godzinę, Zatykał stopnie zbyt grube gliną, by się wspinać. Jaka mętność powietrza pozostała śmierdząca stara i
kwaśna Z oparami świszczących huków i zapachem ludzi , którzy żyli tam latami i zostawili swoją klątwę w jaskini, jeśli nie ich zwłoki . Wybuch świszczącego huku, ale w końcu jeden znalazł się w naszych drzwiach. Błyszcząc oczy i oddech, zdmuchując świece. I łomot! puchnąć! walić! w dół stromych stopni schodziło z hukiem i pluskiem w powodzi, zalewając błoto… — Ciało wartownika; potem jego karabin, rękojeści ze starych bomb Boche i błoto w rufie na rufie. Wydobyliśmy go, jako zabitego, aż jęknął „O panie, moje oczy… jestem ślepy… jestem ślepy, jestem ślepy!” Namawiając, przyłożyłem płomień do jego powiek I powiedziałem, że jeśli widzi najmniej rozmyte światło Nie jest ślepy; z czasem wyzdrowieje. – Nie mogę – szlochał. Gałki oczne, wybrzuszone jak kałamarnice Obserwuj moje sny wciąż; ale zapomniałam o nim tam , gdzie posyłał następny do służby i wysyłał zwiadowcę,
żeby żebrał gdzieś nosze, i błąkał się po innych posterunkach pod wrzaskliwym powietrzem. Ci inni nieszczęśnicy, jak krwawili i pluli, I ten, który by się utopił na dobre … — staram się teraz o tym nie pamiętać. Niech strach odezwie się tylko do jednego słowa: jak półsłuchając jęków i podskoków tego wartownika, I dzikiego szczękania jego połamanych zębów, Odnawiany najstraszniej,
